Doğuştan kayıp biri olarak, yabancı yerde, şehirde,
betonların arasında da kayboluyorsun.
İki kere kaybolunca daha çıplak, daha kapana kısılmış.
Şehir sana bakıyor hissediyorsun,
herkes anlıyor kaybolduğunu çünkü.
Kayıpken kaybolunca böyle oluyor.
Bunca zaman tırnaklarınla kazıyarak yarattığın yalnızlığın,
farkediveriliyor.
Sokak dar, sağın solun sağır.
Duvara asılmış afiş, iki köşesinden düşmeye kararlı.
Üşüyorsun. Yeleğini çıkarıyorsun, ana caddeye doğru koşuyorsun,
karşı kaldırımda kendine rastlamak umuduyla.
Kendine yaklaşmak..
yolu bulmak mı,
iki kere kaybolup hızla koşmak.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder